روایت همراهان

قبل از شروع، فکر می‌کردم حرف زدن فایده‌ای ندارد. اما اینجا یاد گرفتم نگرانی‌ام را بشناسم و به‌جای فرار، با آن روبه‌رو شوم. هر جلسه، یک قدم کوچک بود که با هم برداشتیم.

ما همیشه سر یک چیز دعوا می‌کردیم و نمی‌فهمیدیم چرا. این‌بار توانستیم پشتِ آن دعوا را ببینیم؛ موضوع، همان چیزی که فکر می‌کردیم نبود.

جلسه‌ها بی‌عجله بود و هیچ‌وقت احساس قضاوت نداشتم. تمرین‌های کوچک بین جلسه‌ها واقعاً کمک کرد. اولین باری بود که کسی بدون نصیحت کردن، فقط گوش داد.

دلم می‌خواست کسی بدون نصیحت کردن گوش بدهد. همین اتفاق افتاد و بعد از مدتی خودم راه‌ها را دیدم. فهمیدم خیلی از جواب‌ها، از قبل درون خودم بود.

برای من سخت‌ترین بخش، تماس اول بود. اما از همان جلسه‌ی اول حس کردم در جای امنی هستم. اینکه می‌دانستم وقت مال خودم است، خیلی کمک کرد.

سال‌ها فکر می‌کردم باید خودم همه‌چیز را حل کنم. اینجا یاد گرفتم کمک خواستن ضعف نیست. حالا با خودم مهربان‌تر حرف می‌زنم و خوابم بهتر شده.