جایی امن برای حرف‌زدن، فهمیدن و تغییر

ما همیشه سر یک چیز دعوا می‌کردیم و نمی‌فهمیدیم چرا. این‌بار توانستیم پشتِ آن دعوا را ببینیم؛ موضوع، همان چیزی که فکر می‌کردیم نبود.

جلسه‌ها بی‌عجله بود و هیچ‌وقت احساس قضاوت نداشتم. تمرین‌های کوچک بین جلسه‌ها واقعاً کمک کرد. اولین باری بود که کسی بدون نصیحت کردن، فقط گوش داد.

دلم می‌خواست کسی بدون نصیحت کردن گوش بدهد. همین اتفاق افتاد و بعد از مدتی خودم راه‌ها را دیدم. فهمیدم خیلی از جواب‌ها، از قبل درون خودم بود.

برای من سخت‌ترین بخش، تماس اول بود. اما از همان جلسه‌ی اول حس کردم در جای امنی هستم. اینکه می‌دانستم وقت مال خودم است، خیلی کمک کرد.

سال‌ها فکر می‌کردم باید خودم همه‌چیز را حل کنم. اینجا یاد گرفتم کمک خواستن ضعف نیست. حالا با خودم مهربان‌تر حرف می‌زنم و خوابم بهتر شده.

بعد از سال‌ها، اولین بار بود که توانستیم بدون دعوا درباره‌ی یک موضوع سخت حرف بزنیم. تمرین‌های ارتباطی، همان چیزی بود که کم داشتیم.

من آدم اهل حرف زدن نبودم. اما جلسه‌ها آنقدر بی‌فشار بودند که کم‌کم شروع کردم به گفتن. حالا می‌فهمم چرا بعضی وقت‌ها عصبی می‌شدم.

چیزی که برای من فرق داشت این بود که کسی برایم نسخه نپیچید. با هم کشف کردیم چه چیزی در زندگی‌ام کار می‌کند و چه چیزی نه.

فکر می‌کردم می‌آییم که یکی از ما مقصر شناخته شود. اما اینجا برنده و باختنی نبود؛ فهمیدیم مشکل، الگویی بود که هر دو با هم ساخته بودیم.