روایت همراهان

بعد از سال‌ها، اولین بار بود که توانستیم بدون دعوا درباره‌ی یک موضوع سخت حرف بزنیم. تمرین‌های ارتباطی، همان چیزی بود که کم داشتیم.

من آدم اهل حرف زدن نبودم. اما جلسه‌ها آنقدر بی‌فشار بودند که کم‌کم شروع کردم به گفتن. حالا می‌فهمم چرا بعضی وقت‌ها عصبی می‌شدم.

چیزی که برای من فرق داشت این بود که کسی برایم نسخه نپیچید. با هم کشف کردیم چه چیزی در زندگی‌ام کار می‌کند و چه چیزی نه.

فکر می‌کردم می‌آییم که یکی از ما مقصر شناخته شود. اما اینجا برنده و باختنی نبود؛ فهمیدیم مشکل، الگویی بود که هر دو با هم ساخته بودیم.